Πρωτομαγιά

Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία!
Είναι ανεργία.
Είναι φτώχεια.
Είναι απανθρωπιά.
Είναι ασυδοσία.
Είναι εργατική και μορφωτική δουλεία.

Η Πρωτομαγιά είναι και η μέρα που συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης. Μιας φύσης που αντί να αναγεννάται πεθαίνει ανάμεσα σε ρύπους, σε μείωση των φυσικών πόρων και σε απάνθρωπες θερμοκρασίες.

40 χρόνια πριν ένας άλλος Μάης και μια άλλη Πρωτομαγιά έδινε ένα άλλο στίγμα. Ας φέρουμε λοιπόν στη ζωή μας ξανά την φαντασία και την ευαισθησία ώστε να χτίσουμε μια ζωή στην οποία θα λάμψει, όχι ο πλούσιος ή ο φτωχός, όχι ο λευκός ή ο μαύρος, όχι ο δυτικός ή ανατολίτης αλλά ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Λίγη ντόπα παρακαλώ;

Συνεχίζεται (και θα συνεχίζεται για καιρό ακόμα) το σήριαλ ντόπα, στην ελληνική τηλεόραση, με πολλές και ποικίλες διαστάσεις.
Η βασική απορία που γεννιέται είναι αν το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι οι αθλητές της άρσης βαρών ΠΗΡΑΝ ντόπα ή στο ότι τους ΠΗΡΑΝ ΧΑΜΠΑΡΙ; Η ελληνική κοινωνία είναι συγκλονισμένη από το γεγονός ότι έλληνες αθλητές κάνουν χρήση απαγορευμένων ουσιών. Οποία υποκρισία! Το νεοελληνικό θαύμα της εκ νέου ανακάλυψης του τροχού σε ζωντανές συνδέσεις. Και δώστου η πλειοδοσία σε κριτική, αθωότητα και υποσχέσεις κάθαρσης.
Τα ελληνικά κόμματα αναγνωρίζουν τους νικητές εαυτούς τους στις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών. Όλα τα κόμματα σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Τυχερέ Έλληνα ψηφοφόρε του όποιου κόμματος, συγχαρητήρια. Είσαι νικητής!
Και να μην ξεχνάμε ότι είμαστε και ένας λεβέντης λαός που υπερασπίστηκε την εθνική του αξιοπρέπεια απένατι στον πλανητικό κυρίαρχο. Από κει που περπατάγαμε (και περπατάμε εν πολλοίς) ξυπόλητοι όπως ο Καραγκιόζης, ανεβήκαμε ξαφνικά στον Βουκεφάλα του εθνικού μεγαλείου και δεν λέμε να κατέβουμε.
Εσείς κυρία μου, κύριε μου, λίγη ντόπα θα πάρετε;
Και να μην θέλω , μπορώ; Μα δεν υπάρχει μια τηλεοπτική WADA;

Ελλάς το (υποκριτικό) μεγαλείο σου!

Είμαι ένας Έλληνας

• που όταν οργάνωσε η χώρα του Ολυμπιακούς Αγώνες έθεσε σαν πρώτο στόχο την συμβολή των αγώνων στην παγκόσμια ειρήνη
• που αισθάνθηκε ντροπή για τα πανώ διαμαρτυρίας που σηκώθηκαν τις τελευταίες μέρες για την κινεζική κατοχή στο θιβέτ, επειδή χάλασαν την πανηγυρική ατμόσφαιρα
  
• που κρυφογέλασε όταν αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν χάθηκαν κάτω από σώματα αστυνομικών και σεκιουριτάδων
• που νοιάζεται υποκριτικά για τα συμφέροντα της πατρίδας του, γυαλίζοντας την εικόνα της.

Είμαι ένας Έλληνας που θέλει να πουλήσει τα εμπορεύματα του και για αυτό το λόγο τα θέλει καλογυαλισμένα και αποστειρωμένα. Επειδή στο αφεντικό και στους αγοραστές δεν αρέσει η σκόνη.
Θα ήθελα να ήμουν ένας Έλληνας που να θεωρεί ντροπή την ξεφτίλα και όχι την "ξεφτίλα" του ντροπή.

Παράλογο; Όχι, άρα λογικό.

Προβάλλεται τον τελευταίο καιρό μια διαφήμιση που αποτελεί χαρακτηριστικό περιστατικό που επιβεβαιώνει το πόσο πολύ το παράλογο έχει αναδειχτεί σε βασικό φορέα νοήματος, σκέψης και επικοινωνίας.
Ο παθιασμένος παρουσιαστής αναρωτιέται αν έχουμε φανταστεί ποτέ ότι θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε τα παπούτσια ελλήνων αστέρων του μπάσκετ.(δεν γίνεται λόγος για απόκτηση ίδιων παπουτσιών, πράγμα που θα ήταν και εξαιρετικά απλό άλλωστε, αλλά για απόκτηση αυτών των ίδιων των παπουτσιών).
Δεν μπορώ να φανταστώ πιο γελοία επιθυμία
1ον : ποιος μου εξασφαλίζει ότι θα είναι στο νούμερο μου
2ον : γιατί να θέλω να αποκτήσω τα παπούτσια ενός άλλου ανθρώπου
3ον : ιδίως μάλιστα όταν αυτά ανήκουν σε έναν αθλητή άρα θα είναι τίγκα στον ιδρώτα
4ον : γιατί θα πρέπει να παθιαστώ τόσο με την προοπτική απόκτησης ενός ζευγαριού παπούτσια (αν και αυτό είναι τελικά ζήτημα ιεράρχησης των προσωπικών αναγκών του καθενός και περί ορέξεως...).
Για να αρθούν οι όποιες παρεξηγήσεις, οι οποίες δεν θα ήταν και καθόλου κολακευτικές για τον γράφοντα, προφανώς και η διαφήμιση δεν κάνει λόγο για τα παπούτσια των αθλητών αυτά καθεαυτά. Ο εκφερόμενος λόγος παρ' όλα αυτά καθόλου δεν υπολείπεται σε παραλογισμό. Ένας παραλογισμός που, ακόμα και αν γίνεται αντιληπτός, δεν του αποδίδεται παρά ελάχιστη σημασία.
Κάπως έτσι αναδεικνύεται μια πίπα σε μείζον πολιτικό γεγονός, διασκεδάζουμε με ανθρώπους που πριν από λίγο τους θεωρούσαμε προσωποποίηση της αθλιότητας, αναγορεύουμε αγίους αυτούς που πούλησαν την ψυχή τους στο διάβολο, υποθηκεύουμε το σπίτι μας για να πάρουμε αυτοκίνητο (γιατί άραγε δεν αγοράζαμε εξαρχής ένα τροχόσπιτο;).
Λέγεται ότι όταν μιλάμε στον θεό προσευχόμαστε, ενώ όταν μας μιλάει ο θεός πάσχουμε από σχιζοφρένεια. Τα όρια της τρέλας και του παράλογου μοιάζουν πάντως να διευρύνονται διαρκώς.
Έτσι κάποια στιγμή κάτω από έναν λαχανί ουρανό, περιμένοντας τη γυναίκα μου να γυρίσει από τον μπαρμπέρη που πήγε να ξυρίσει το μουστάκι της θα συνειδητοποιήσω ότι είμαι ερωτευμένος με τον φίλο μου που έχει τα μεγαλύτερα βυζιά. Και όλα θα μοιάζουν να είναι σε τάξη και αγγελικά πλασμένα.